Reisverslag China 3 september.                                                              Naar fotopagina China

                                                         Pepers drogen.

Turpan is op een na de laagste plek op aarde. Op de Dode Zee na. 156 meter onder de zeespiegel. Het is ook de heetste stad van China en het
ligt het verst verwijderd van welke oceaan dan ook op aarde. Mijn hotel ligt tegenover de bazaar. Een heerlijk oord om op adem te komen.
Ik heb 8500 km. gefietst, 3500 km. openbaar vervoer en moet nog 3500 km. naar Beijing.

Bijgewerkt t/m 20 september.

Voor ik Turpan met een dag vertraging verlaat, geef ik eerst nog een uur Engelse les aan een groep van 50 Chinese studenten, maak ik met 2
Chinezen een excursie in de omgeving van Turpan met als hoogtepunt Tuyugou Valley,een museum dorp, dat nog helemaal in bedrijf is.               Nadatik alles heb bekeken, wordt ik uitgenodigd om voor de camera van de Chinese TV mijn mening te geven. Mijn excursie genoten, een rijke
Chinees en zijn vriendin, nodigen me uit bij hen thuis in Urumqi.
Maar ik heb er geen tijd voor over. Urumqi trekt me niet, en ik sla beleefd het aanbod af.
Na twee dagen weer een enorme storm. De wind beukt op me in van alle kanten, dan weer op volle kracht, dan weer zacht. Ik zwalk heen en
weer tussen de middenstreep en de berm. Levensgevaarlijk. Ik stop. Tent opzetten is geen optie, er is totaal geen beschutting. Ik lift mee naar Hami. De eerste regenbuien dienen zich aan en de temperatuur zakt 's morgens naar 14 graden, terwijl de nachten echt koud zijn.
Ik schiet niet echt op. Ik moet dagen achtereen klimmen. Niet steil, maar wel constant. In Xingxingca zit ik alweer op 2000 meter hoogte.
De provincie Jingsiang heb ik achter me gelaten en zit nu in Gansu. Als ik eindelijk eens niet hoef te klimmen, heb ik een stormachtige wind tegen.

Op 29 september kom ik aan in Jiayuguan, de stad waar de "De Grote Muur" eindigt, en het het begin ligt van de Hexi Corridor, die van hier tot voorbij Zhangye loopt.                                                                                                                                                                                 Aan de ene kant het Qilian Shan gebergte met toppen tot boven de 5500 meter., en aan de andere kant de Gobi woestijn.
China is een land vol tegenstellingen. Jiuguan bv. is een heel nieuwe stad, maar zo ruim en gigantisch van opzet.                                                En geen grauwe Sovjet flats, nee prachtige kleurrijke Chinese gebouwen. Allemaal naast de oude wijken en de bazaar, die nog in volle glorie bestaat.
Op 2 oktober zit ik alweer 10 dagen achtereen op de fiets. Ik heb weer een harde wind tegen en klim gestaag naar 2700 meter.                                Er komt een dichte mist opzetten, zet noodgedwongen mijn tent op en heb nog maar 35 km. gefietst. De weg naar Lanzhou, nog 350 km. begint een
lijdensweg te worden, zo eindeloos. Ik slaap 11 uur achter elkaar, en als ik de volgende dag weer 1000 meter daal, ziet de wereld er weer heel anders uit, mist weg, wind afgenomen, kou weg. Ik slaap in een hotel in Wuwei voor 8 euro, eet voor 1,60 het lekkerste Chinese gerecht, dat ik ooit at, ga voor een euro naar de kapper en koop voor 0,10 pillen tegen diarree. Ik voel me weer ijzersterk, en ik blijf op schema.                                           

Via een hoogte van 3000 meter, door prachtig berggebied, lemen dorpjes en mooie herfstkleuren bereik ik Lanzhou, de hoofdstad van Gansu.            Een wereldstad met 3.000.000 inwoners, gigantische wolkenkrabbers, maar ook de stad met de meest vervuilde lucht ter wereld.                     Gelegen aan de Gele Rivier, 1600 meter boven de zeespiegel.                                                                                                                     Het is geen stad om lang te blijven, maar ik ben na 12 dagen fietsen wel toe aan wat rust. Ik zit trouwens voor 4 euro per dag op de 21e verdieping van een hotel met een prachtig uitzicht over de stad. Het weer is hetzelfde als in Nederland.
Intussen is het 4 oktober.

Bijgewerkt t/m 4 oktober.

Verslag 14 oktober 2007 Xian.

Op 7 oktober laat ik Lanzhou achter mij. Het kost me 1 1/2 uur om de goede weg de stad uit te vinden. Het is weer koud en regenachtig.               Na 35km. een lekke band. Bij oppompen breekt mijn pomp. Een Chinees neemt mijn wiel mee, en laat mijn band in de dichtstbijzijnde stad oppompen.  Ik koop voor 1,50 een zware Chinese pomp, maar dat is beter dan niets. Het is een prachtige weg. Via Dinxi, golft de weg tussen de 2000 en 2500
meter hoogte. Prachtige herfstkleuren, en een weldadige rust, want de auto's zitten op de tolweg.                                                                    Ik fiets door piepkleine dorpjes. De grote steden mogen dan super zijn, hier zijn de wegen nog vol kuilen, die gevuld zijn met een modderbrij, lopen de mensen nog met een juk hun waren te versjouwen, wassen ze nog in de rivier en zie ik een boer zijn land eggen, waarbij hijzelf de eg moet trekken.
Het gebied is enorm bergachtig, maar helemaal in terrassen verdeeld, zodat elk stukje grond bebouwd kan worden. Weliswaar onder moeilijke omstandigheden. Een slaapplaats vinden wordt ook moeilijk tussen al dat bouwland, maar daar wordt je ook makkelijk in.                                       Ik slaap soms maar 5 meter vanaf de weg in het volle zicht, maar niemand stoort zich aan je.
Sommige zwaaien, een enkeling komt even kijken, maar daar blijft het bij.

Tianshui laat ik links liggen, volg de route Beidao, Baoji. Het is stijgen en dalen, maar per saldo zak ik 600 meter.                                                   De temperatuur wordt daardoor ook milder. Na Beidao verschijnt aan mijn linkerkant de brede modderige Wei rivier en rechts van me de steil
omhoog stijgende Qinlin Mountains. Dit berggebied is mooi, ondanks de voortdurende regen en de donkere tunnels, waar ik met angst en beven doorheen loop, soms 2 km. lang.
Chinezen fietsen er zo door zonder licht. Levensgevaarlijk, want het zijn drukke wegen vol vrachtverkeer.
Ik laat de provincie Gansu nu achter me, en kom in Shaanxi. Alles zit intussen onder de modder. Vlak voor Xian rijd ik door een plas wat een diepe kuil blijkt te zijn. Mijn Chinese voorvelg zie er niet meer uit. Ik buig hem zo goed mogelijk recht en hoop in Xian een fietsenmaker te vinden.                Xian is mijn laatste grote plaats waar ik 2 dagen zal blijven, het terracotta leger ga bekijken en orde op zaken stellen voor de laatste 1100 km.

Bijgewerkt t/m 14 oktober.

Verslag vanuit Peking, 30 oktober.

Xian een stad met 8 miljoen inwoners, heeft je veel te bieden. Ik wandelde door het nog ommuurde stadscentrum, met de enorme Bell Tower
als middelpunt.                                                                                                                                                                                  De kleinere Drum Tower, die de authentieke moslim wijk begrenst, met zijn specifieke restaurantjes, markten, en de Great Mosque, een van de grootste moskeen van China.                                                                                                                                                            Rondom de Bell Tower gigantische koopcentra. Glimmende warenhuizen, waar alle grote merken kleding, cosmetica en dranken verkocht worden. Overigens voor dezelfde prijzen als bij ons. Rondom Xian bezocht ik natuurlijk het Terracotta leger.                                                                    In 1974 bij toeval ontdekt, en nu het 8e wereldwonder genoemd. Het is dan ook zeer indrukwekkend, evenals de Huaqing Pool, waar het huis en de kantoren van Chang Kaicheck nog te zien zijn. Verder de tombe van Qin Shi Huang. Allemaal plaatsen, die een enorme indruk op je achter laten.        Ik ben er over gaan lezen en het opent een wereld van Chinese geschiedenis voor je.

Als ik Xian verlaat is het prachtig herfstweer. Zon, droog en een heerlijke temperatuur. De stad uit geeft hier geen problemen.                      Onderweg laat ik wel de modder van mijn fiets spuiten, en verhelp allerlei kleine mankementen. ik kom hierdoor maar 60 km. verder in Weinan.              De volgende dag rijdt ik 30 km. verkeerd, dus ik schiet niet erg op. Ik passeer Lin Fen.                                                                                       De nachten worden steeds kouder, terwijl het na de middag heet is. Ik ben intussen van de provincie Shaanxi in Shanxi beland. Shanxi is een wat armoedige provincie. Heeft niet zoveel te bieden als Shaanxi.
Neemt bovendien een derde deel van de Chinese steenkool produktie voor zijn rekening. Wat te merken is ook. Een verschrikkelijk smerig, stoffig gebied. Uitlaatgassen van grote vrachtwagens, stof uit de kolenmijnen en van de weg, zorgen er voor dat je 's avonds onherkenbaar je tent induikt. Zo zwart. Steden als Taiyuang en Datong zijn hier de belangrijkste trekpleisters.Maar veel toeristen zie je hier niet.                                              Ik ben dan ook een bezienswaardigheid. Als ik ergens stop voor een boodschap of lekke band, die ik veel heb, staan er zo 20 man om je heen.          In hotels word ik met alle egards behandeld. Na iedere slok bier wordt er voor me ingeschonken. Ze leren me Peking eend eten.
Niet lekker trouwens. Ik krijg een speciale bediende, die me naar de sauna vergezeld. Door de koude nachten zoek ik zoveel mogelijk hotels op.        Ze kosten maar 8 euro, en op TV zie je de mooiste cultureleprogramma's. Maar ook wel veel vechtfilms. Altijd tegen de Jappen.                                En nogal wat nationalistische propaganda. Maar de realiteit van Xansi is ook, dat er zeer slechte wegen zijn, verstopt door enorme vrachtwagens
die zo te zien een zwarte modder vervoeren.
Voorbij Jiexin wordt het beter en helemaal als ik Pingyao aankom. Een ommuurde stad uit de tijd van De Ming dynastie. Nu is het een aaneenschakeling van toeristische winkels, maar je kan goed zien hoe het ooit was.
In Datong breng ik een bezoek aan de "Hanging Monastery" van Hunyuan, en de Yugang grotten, waar meer dan 50.000 Budha's in de rotsen zijn
uitgehouwen. Van heel groot tot piepklein. Xansi grenst aan de Gobi woestijn, en heeft een heel laag gemiddelde neerslag, waarvan het
merendeel in Juli valt, dus het blijft droog herfstweer.

Na Xansi kom ik in de provincie Hebei, en alsof het zo moet zijn, direct een nachtelijke onweersbui.                                                                 Maar overdag weer het mooie herfstdecor, van vallende bladeren en prachtige kleuren. Maar het weer begint om te slaan. Ik krijg nacht vorst, en een ijzige storm overvalt me. Het is intussen 28 oktober. Door het niet begrijpen, en een slechte kaart van China, rijd ik bovendien 50 km. verkeerd, maar op 29 oktober sta ik dan toch eindelijk bij Badalin op de Muur. een enorme sensatie.                                                                                      Het is allemaal wel erg toeristisch, maar toch enorm indrukwekkend. Ik breng er 2 uur door, en fiets vervolgens de laatste 80 km. naar Peking.          Als ik de rand van Peking bereik, is het te donker om verder te gaan. Het hotel van mijn keuze zoeken in het donker, in
een stad die met de voorsteden erbij zo groot is als België, trekt me niet.
De volgende dag doe ik er nog 3 uur over om de plek te vinden waar ik wezen wil.
De eerste indruk van Peking, is overweldigend, maar ik krijg ook de bevestiging van wat ik al had gelezen, een enorme luchtverontreiniging.              Je voelt aan je ogen en je keel, dat het hier niet gezond is. De zon schijnt hier nooit helder, maar is altijd verscholen achter een laag smog.

Ik heb in totaal 12043 km. gefietst, en 4620 km. gereisd met het openbaar vervoer. Ik heb hitte meegemaakt in Turkije, kou en regen in Europa.       Op het laatst vorst, ijzige wind, storm maar ook heerlijk lente weer.
Ik heb nu nog 12 dagen de tijd om mijn visa te regelen, kijken of het de moeite is mijn fiets naar huis te sturen, en natuurlijk Peking verder te ontdekken. Voor mijn trein vertrekt ,op 13 november, zal ik nog een verslag sturen over mijn bevindingen in Peking.

Bijgewerkt t/m 13 november.

26 november.

Mijn aankomst in Peking valt samen met een enorme smog ontwikkeling.Op 30 oktober fiets ik 15 km.langs de Badaling Expway naar het centrum
van de stad, vindt de plaats waar ik wil slapen, het Beijing Feiying Int. Youth Hostel. Ik kies voor een dormatory met 10 bedden, waarvan
er 6 zijn bezet. De prijs, 3 euro per nacht spreekt me wel aan en het is er gezellig, met backpackers uit Noorwegen, Zuid Korea,Frankrijk,Duitsland en Spanje.

In het begin ontdek ik de stad per metro, maar later gebruik ik mijn fiets. Het Tienanmen square, het grootste plein ter wereld met het mausoleum van Mao, de Panjiayan dust market, de oude stad (Hutongs), de witte pagode en het summer palace. Stuk voorstuk leuke, mooie en interessante stukjes  Peking.                                                                                                                                                                                 Tussendoor moet ik weer op visa jacht, want ik mis nog een visa voor Mongolië en Rusland, behalve tijd en geld geeft het geen problemen.               Ik breng een bezoek aan de Temple of Heaven en de Pearl Market.
Ontbijt koop ik op straat. Een gekruide pannekoek voor 0,25 ct. en voor hetzelfde bedrag een fles melk. Lunch en diner zijn echt goed en goedkoop, en het Chinese bier smaakt me nog steeds goed. Alleen al vanwege de prijs.
Het wordt tijd om mijn fiets te versturen. Ik tik een fietsdoos op de kop en verzendt de hele handel, incl. mijn tent naar Nederland. Twee
weken later staat alles in mijn schuur. Het kostte me bij elkaar 180 euro maar dat had ik er wel voor over.
                                                                                                                                                                                                      Op 10 november verhuis ik van mijn dorm. naar het hotel Xiu Jiu voor het weerzien met Annie, Inge en Hugo, mijn neef.                                        Zij halen mij op voor de terugreis met de Mongolië Express.
Gelijk begint er voor mij een ander soort vakantie. Van backpacker met een dito budget, wordt ik ineens toerist, en dat is een heel verschil.
We gaan naar duurdere restaurants, met taxi's i.p.v. de metro. Het is wel erg wennen, de overgang van basic naar al die luxe.
De volgende twee dagen brengen we nog een bezoek aan de Great Wall in Badaling, de Ming Tombes en een Jade fabriek.                             Doordat we onze tour bij een agentschap boekten, zijn al die commerciele activiteiten ingecalculeerd. Een Teahouse, een markt met prachtig geëmailleerd koper en het zotste was een Healthcentre.                                                                                                                             We kregen een voetmassage aangeboden, terwijl "doktoren" onze handen bestudeerden en een diagnose stelden. Iedereen had een leverkwaal,       en Annie was alleen te genezen met een dosis medicijnen, die zo'n 6000 euro zouden gaan kosten. Je moet wat voor je gezondheid over hebben, maar we gingen toch maar niet verder dan een flesje olie van 15 euro. Het leger artsen trok mokkend weg. Als laatste een bezoek aan de Verboden Stad
en een Hutong toer per riksja.
Het vertrek uit Peking vanaf het ruime efficiënte Centraal Station gaf geen problemen. Tien weken ben ik in China geweest, en ik moet zeggen,
het is een fantastisch land. Veel tegenstrijdigheden, verschil tussen Peking en de rest van het China dat ik zag, een enorme
luchtverontreiniging, verkeer dat zich niet aan de regels houdt, maar vooral een boeiende avontuurlijke ervaring.

Verslag trein reis Mongolië Express.13 november.

Op 13 november begin ik eindelijk aan mijn reis naar huis. De trein is redelijk vol, wij zitten in trein 23 in coupe 3.                                          Redelijk ruime en schone cabin, evenals de toiletten in de gang.                                                                                                                We hebben de hele dag de beschikking over heet water uit de samovar die in de gang staat. Zo kunnen we thee drinken, koffie en soep.
Alleen is het in de hutten bloedheet, en is er geen mogelijkheid om te douchen, zodat we elkaar steeds beter gaan ruiken.
Na 2 dagen arriveren we in Ulaan Bator, de hoofdstad van Mongolië. Er wonen 1 miljoen mensen, terwijl er in het hele immense Mongolië 2,5
miljoen mensen wonen.                                                                                                                                                                  Buiten de stad wonen de nomaden. Rijke mensen, die leven in gers, ronde tenten. Ze leven van hun vee. Melk, vlees.
Wij brachten een bezoek aan zo'n ger. Aten er de traditionele lunch van vet vlees, gedroogde yoghurt en brood. Er wordt melkthee met zout
bij gedronken, heel functioneel voedsel. Daarna paardrijden door de bossen in de omgeving en we genieten van de prachtige natuur in het
Terelj Nationaal park.                                                                                                                                                                      

Voor we met de trein het station van Ulaan Bator inreden, ramde onze trein nog een vrachtwagen. Twee zwaar gewonden en één dode, die er nog lag toen onze trein met 2 uur vertraging passeerde.
Dan op weg naar het Siberische Irkutsk. De temperatuur is inmiddels zo'n 15 graden onder nul. Voor we Rusland binnen mogen, staan we 7 uur
in Soekje Bator. Er wordt gerangeerd, douane formaliteiten en andere bureaucratische bezigheden.
Irkutsk is een redelijk grote stad aan de Angara rivier, heeft een aantal mooie kerken, maar in de stad heeft het weinig te bieden. Als
je er langer blijft kan je naar het enorme Baikalmeer.
Na Irkutsk wordt het landschap beboster, met prachtige ongerepte sneeuw. De Mongolen zijn uit de trein verdwenen, en vervangen door de Russen, die in het begin afstandelijker zijn, maar later toch iets ontdooien.                                                                                                             We doorklieven het Oeralgebergte, dat de natuurlijke grens vormt tussen Europa en Azië om tenslotte af te dalen naar Europees Rusland met de hoofdstad Moskou.
Moskou heeft een temperatuur van rond het vriespunt en is een beetje grauw. Maar als ik op het Rode Plein loop is er weer een droom
uitgekomen. De beelden die ik ken van de TV of uit tijdschriften worden werkelijkheid. Het Kremlin, de kleurige uien van de Basilan
Kathedraal, het rode Historisch Staats Museum, de Moskva rivier. Het is nu allemaal tastbaar, een geweldige belevenis.                                       We komen nog midden in een demonstratie terecht, jonge communisten ageren tegen het bewind van Poetin.                                                    Het kan nu allemaal, al zijn er ook arrestaties.
Mijn reis is voltooid. Ik heb veel meegemaakt, mensen ontmoet, culturen leren kennen. Het was een vruchtbare reis, waarvan de
herinneringen mij mijn leven lang bij zullen blijven.
EINDE.